Rok szkolny 2013/2014

Przedstawienie mikołajkowe  „Moc prezentów „,

w wykonaniu teatru 

nauczycielek naszego przedszkola  „Bajka”

 

 Jak co roku w Mikołajki  grupa teatralna nauczycielek naszego przedszkola, zaprezentowała bajkę „Moc prezentów ” szerokiej publiczności.

6 grudnia przedstawienie obejrzały dzieci z naszego przedszkola. 

Natomiast 8 grudnia  zaprezentowałyśmy nasze przedstawienie Stowarzyszeniu  na rzecz dzieci z zespołem Downa „Zawsze Razem”.

Po kilku dniach to samo przedstawienie obejrzały dzieci z zaprzyjaźnionego

Przedszkolanr 26   i  Szkoły Podstawowej nr 6, nr 10 i nr 12.

  Zakończyłyśmy nasze turnee zapraszając na przedstawienie Radę Rodziców

naszego przedszkola.

 

 

 Bajka pt. „Pierwsza pomoc i Zielony Kapturek”

w wykonaniu studentek V roku

Uniwersytetu Przyrodniczo- Humanistycznego

w Siedlcach

 

 

 Bajka  „Zaczarowany Koszyczek ” w wykonaniu

         teatru „Gargulec ” z Gdyni

 

Przedszkolaki z grupy Elfy i Puchatki na

„VIII Przedszkolnym Festiwalu Kolęd , pastorałek i Piosenek Świateczny0- Noworocznych

„Szła Kolęda 2014”

 

„Dzień Niebieski  „

” Dzień Czerwony”

 

„Dzień Zielony”

 

„Dzień Pomarańczowy”

Wyjazd na przedstawienie „Calineczka”

Wewnątrz przedszkolny konkurs piosenki o zdrowiu

 

Przegląd teatralny „Wiosna Radosna”

 Składamy serdeczne podziękowania wszystkim sponsorom 

III przeglądu teatralnego

„Wiosna Radosna”

przedszkole_27_sponsorzy

 

Akcja „Sprzątanie świata”

 

Lekcja fizyki w przedszkolu

 

Podsumowanie Projektu Edukacyjnego „

„Segregacja śmieci i recykling”.

Nikola i Iga laureatki konkursu plastycznego „Ciepło systemowe” organizowanego przez Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej.

Obchody  „Dnia Godności Osób z Niepełnosprawnością”

 II miejsce na Festiwalu  Twórczości Dziecięcej kategoria

Taniec współczesny – Grupa Smerfy

 

Program zdrowotny

I . WSTĘP

Ruch – obok mowy – jest najpowszechniej i najwszechstronniej wykorzystywanym środkiem w kontakcie człowieka z otaczającym go światem.
Ruch jest przejawem życia. Aktywność fizyczna jest czynnikiem kształtującym
organizm człowieka i jego funkcje. Rozwija i wzmacnia wszystkie układy organizmu, wywierając wpływ na ich budowę i sprawność. Człowiek potrzebuje aktywności fizycznej tak samo, jak pożywienia i powietrza. Jest to szczególnie ważne u dzieci, które znajdują się w fazie intensywnego rośnięcia, wzmacniania i doskonalenia. Występujący u dzieci „głód ruchu” jest właśnie wyrazem podświadomej chęci zaspakajania tej bardzo ważnej potrzeby – zapewnienia niezbędnego czynnika stymulującego rozwój.
Rodzice w trosce o zdrowie swoich dzieci, powinni zapewnić im odpowiednie warunki rozwoju motorycznego. Ograniczenie aktywności ruchowej jest zdecydowanie niekorzystne, gdyż opóźnia rozwój ruchowy i fizyczny dziecka. Może także źle wpływać na jego psychikę. Dziecko mniej sprawne ruchowo już w wieku przedszkolnym bywa izolowane przez rówieśników, bo psuje z zabawę. Odsunięcie od zabaw z rówieśnikami utrudnia proces uspołecznienia. Zorganizowana aktywność ruchowa w formie sportu i wychowania fizycznego w przedszkolach i szkołach jest uważana – obok poprawy wyżywienia i warunków bytowych – za przyczynę obserwowanego na przestrzeni ostatnich dwóch stuleci przyspieszenia rozwoju dzieci
i młodzieży. Natomiast ograniczanie aktywności fizycznej u dorosłych, związane
z ułatwieniami życia wynikającymi ze zdobyczy cywilizacji jest jedną z głównych przyczyn coraz częstszych chorób serca, otyłości, bólów kręgosłupa i innych
Aby aktywność ruchowa spełniła swoje zadanie, aby była skuteczna, musi być aplikowana w optymalnych dawkach. Wysiłek fizyczny nie może być zbyt mały –
nie wywoła bowiem pożądanych reakcji, nie pobudzi w sposób dostateczny czynności ustrojowych i nie spowoduje usprawnienia organizmu. Zbyt duża dawka ruchu, wysiłek ponad możliwości organizmu może być przyczyną wadliwego rozwoju
i degeneracyjnych zmian przeciążeniowych. Przed tym na szczęście organizm,
a zwłaszcza organizm dziecka, umie się dobrze bronić, reagując zmęczeniem. Ruch rozwija psychikę i osobowość dziecka. Aktywność fizyczną traktuje się jako przejaw aktywności intelektualnej i wyraz rozwoju psychicznego.

Aktywność ruchowa ma do spełnienia cztery podstawowe funkcje:
 funkcja korekcyjna- działania korekcyjne, przy użyciu odpowiednio dobranej
i sterowane aktywności fizycznej, podejmowane są w tych przypadkach,
gdy powstałe odchylenia rozwojowe można zlikwidować lub złagodzić
przy użyciu ćwiczeń korekcyjnych.
 funkcja kompensacyjna – wpływając na ożywienie organizmu, aktywność fizyczna ma przywrócić równowagę czynników korzystnych i szkodliwych.
 funkcja stymulacyjna – ruch pobudza rozwój organizmu. Mięśnie wykonujące pracę zwiększają swój przekrój, objętość, siłę i sprężystość. Równocześnie następuje wzmocnienie, pogrubienie i wzrost elastyczności i wytrzymałości ścięgien oraz więzadeł. Ruch sprzyja mineralizacji kości. Występujące
przy pracy mięśni większe zapotrzebowanie na transportowane przez krew środki odżywcze i tlen powoduje szybsze krążenie krwi i wzmożoną akcję serca, które wzmacnia się i rozbudowuje. Skurcze i rozkurcze mięśni ułatwiają krążenie krwi, tworząc tzw. pompę mięśniową. Ruch uaktywnia układ oddechowy, gdyż płuca musza wykonać zwiększoną pracę. Oddech
przy wysiłku fizycznym staje się głębszy i szybszy. Dzięki temu wzrasta pojemność życiowa płuc, a także ilość przyswajanego tlenu – więcej go dociera do rozwijających się narządów. Ćwiczenia fizyczne przyczyniają
się bezpośrednio do podwyższenia sprawności żołądka i jelit, a pośrednio wpływają na wydolność wątroby i nerek. Aktywność fizyczna pobudza dojrzewanie układu nerwowego. Szybciej dojrzewają ośrodki mózgu zawiadujące ruchami. Jednocześnie następuje wzrost szybkości przewodzenia impulsów nerwowych.
 funkcja adaptacyjna – aktywność ruchowa ma rozwinąć zaadaptowanie organizmu dziecka do zmieniających się warunków życia: klimatu, temperatury, wilgotności, ciśnienia, warunków społecznych i materialnych, pracy, nauki, trudnością dnia codziennego.
Aktywność fizyczna stanowi ważny element:
• prawidłowego rozwoju organizmu, jego układów i narządów
• rozwijanie funkcji i wydolności organizmu
• tworzenie poprawnej postawy i budowy ciała
• przystosowania do życia w otaczającym środowisku przyrodniczym
i społecznym
• zapobiegania chorobom
• rozwoju psychicznego i społecznego
• terapii wielu zaburzeń i chorób.

Rozwój psychiczny i ruchowy dziecka w wieku przedszkolnym

Rozwój ruchowy dziecka jest ściśle związany z jego rozwojem somatycznym (rośnięciem, zmianami proporcji, przyrostem masy mięśni, procesem kostnienia szkieletu), z rozwojem fizjologicznym (usprawnieniem mechanizmów krążenia
i oddychania, przebiegiem biochemicznych procesów w mięśniach, dojrzewaniem układu nerwowego) i rozwojem psychicznym (od którego zależą motywy podejmowania czynności ruchowych oraz stany emocjonalne w znacznym stopniu regulujące czynności ruchowe i poziom sprawności) , a także z rozwojem umysłowym (który warunkuje racjonalność postępowania) i rozwojem społecznym ( który każe dziecku honorować racje innych i dostosowywać swoje zachowanie – w tym motorykę – do obowiązujących norm i obyczajów).
Rozwój sprawności ruchowej dziecka przedszkolnego przebiega w dwóch kierunkach: z jednej strony jest to doskonalenie ruchów postawno- lokomocyjnych (chodu, biegu, skoków, wspinania się itp.), z drugiej – rozwój ruchów manipulacyjnych (polegających na zdolności posługiwania się przedmiotami i narzędziami codziennego użytku). Charakterystyczną cechą wieku przedszkolnego jest wielka biologiczna potrzeba ruchu. Jest ona przyczyną ogromnej ruchliwości dziecka, dużej liczby kroków, tendencji do ruchów zbyt obszernych, rozrzutny.
Jednocześnie rozwija się samoobsługa i samodzielność. Dziecko samo je, myje się, rozbiera i ubiera, utrzymuje porządek we własnych rzeczach, pomaga w łatwych procesach domowych. Dziecko w tym wieku uczy się jeździć na rowerze, pływać, jeździć na łyżwach i nartach, grać na instrumentach. Stopniowo doskonalące się ruchy drobnych mięśni dłoni umożliwiają coraz sprawniejsze posługiwanie się ołówkiem, pędzelkiem, nożyczkami. U dzieci przedszkolnych występuje dziwne dla dorosłych zjawisko: szybciej uczą się pływać lub jeździć na łyżwach niż np. zapinać guziki
czy wiązać sznurowadła. Dla dziecka drobne ruchy manualne są jeszcze trudne
i bardziej męczące niż praca dużych grup mięśniowych.
Tempo rozwoju motorycznego dziecka przedszkolnego nie jest równomierne. Każdy krok przynosi istotną różnicę w poziomie sprawności i rozwoju motorycznym. Najszybsze zmiany występują między 4 a 5 rokiem życia. W wieku 5 lat dziecko wchodzi w tzw. złoty okres motoryczności. Kończąc 6 rok życia, osiąga taki poziom rozwoju motorycznego i umysłowego, który pozwala mu na podjęcie nauki szkolnej.
Poszczególne dzieci mogą różnić się między sobą tempem rozwoju motorycznego. Wpływa na to wiele cech wrodzonych, w tym głównie tzw. uzdolnienia ruchowe, ale bardzo istotne znaczenie mają także czynniki środowiskowe, a więc tryb życia, ćwiczenia, trening. Ruch i zabawa są przejawami zaspokojenia potrzeb dziecka. Pozwalają doskonalić motorykę, ale są także istotnym czynnikiem rozwoju somatycznego, psychicznego i społecznego. Rodzice powinni umożliwić dziecku wszechstronną aktywność ruchową, sprzyjać jej i wspomagać. Ograniczenie spontanicznej aktywności ruchowej dziecka jest sprzeczne z jego potrzebami rozwojowymi.
Program „Sport to zdrowie” przeznaczony jest do realizacji w roku szkolnym 2014/15 przez dzieci 3,4,5,6 letnie podczas zabaw ruchowych na świeżym powietrzu, ćwiczeń porannych i ćwiczeń gimnastycznych.
Program powstał w oparciu o podstawę programową wychowania przedszkolnego zatwierdzoną przez MEN (DZ.U. Nr 157, poz. 1100 – Rozporządzenie MEN z dnia 23 sierpnia 2007r.), mająca stanowić zgodnie z zaleceniami MEN dokument podstawowy przy opracowaniu innowacyjnych programów wychowania przedszkolnego.
Treści programu wychowania fizycznego dla dzieci w wieku przedszkolnym realizowane są w ramach obszarów edukacyjnych zawartych w „Podstawie programowej dla przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w szkołach podstawowych oraz innych form wychowania przedszkolnego” z dnia 23 grudnia 2008r.:
1. Kształtowanie umiejętności społecznych dzieci; porozumiewanie się z dorosłymi i dziećmi, zgodne funkcjonowanie w zabawie i w sytuacjach zadaniowych.
1.2. przestrzeganie reguł obowiązujących w społeczności dziecięcej (dziecko stara się współdziałać w zabawach i w sytuacjach zadaniowych);
1.3. w miarę samodzielne radzenie sobie w sytuacjach życiowych i próby przewidywania skutków swoich zachowań;
2. Kształtowanie czynności samoobsługowych, nawyków higienicznych i kulturalnych. Wdrażanie dzieci do utrzymania ładu i porządku.
2.4. samodzielne ubieranie się i rozbieranie, dbanie o osobiste rzeczy i nie narażanie ich na zgubienie lub kradzież;
2.5. utrzymywanie porządku w swoim otoczeniu;
5. Wychowanie zdrowotne i kształtowanie sprawności fizycznej dzieci.
5.3. dziecko jest sprawne fizycznie lub jest sprawne w miarę swoich możliwości, jeżeli jest dzieckiem mniej sprawnym ruchowo;
5.4. uczestnictwo w zajęciach ruchowych, w zabawach i grach w ogrodzie przedszkolnym, w parku, na boisku, w sali gimnastycznej;
6. Wdrażanie dzieci do dbałości o bezpieczeństwo własne i innych.
6.5. próby samodzielnego i bezpiecznego organizowania sobie czasu wolnego w przedszkolu i w domu.

Przewidywane osiągnięcia:

Dziecko:
• wie, że aktywność ruchowa jest niezbędna dla zdrowia,
• zna zasady zachowania podczas zajęć,
• jest otwarte, koleżeńskie i pewne siebie,
• panuje nad swoimi emocjami podczas różnych czynności związanych z elementami współzawodnictwa,
• potrafi wykonywać poznane wcześniej ćwiczenia gimnastyczne,
• potrafi czerpać radość ze wspólnie spędzonego czasu,
• potrafi aktywnie wypoczywać.

Założenia programu:
• upowszechnienie sportu, rekreacji i aktywności fizycznej wśród jak najszerszej grupy dzieci w wieku przedszkolnym,
• stworzenie sprzyjających okazji edukacyjnych umożliwiających wspieranie i wspomaganie indywidualnego rozwoju dziecka,
• kształtowanie postaw i nawyków higieniczno – zdrowotnych, wdrażanie do zdrowego stylu życia oraz umiejętnego korzystania z takich czynników jak ruch, powietrze, woda, słońce, przestrzeń.

Ewaluacja działań:
Do ewaluacji wykorzystano (ocenie podlegał przyrost sprawności ruchowej):
• obserwacje postaw i zachowań dzieci podczas zajęć ruchowych
• ankieta dla nauczycieli
• ankieta dla rodziców
• wywiad z dzieckiem
• turniej sportowy- analiza osiągnięć dzieci

II. CELE OGÓLNE I SZCZEGÓŁOWE

III. METODY I FORMY ZAJĘĆ RUCHOWYCH W PRZEDSZKOLU
Wiek przedszkolny charakteryzuje się na ogół dużą plastycznością aparatu
ruchowego i słabymi zdolnościami koordynacji ruchów. W wieku tym dziecko zdolne jest do
dość intensywnego, ale krótkotrwałego ruchu. Natomiast w sferze psychicznej, w
omawianym okresie dziecko charakteryzuje się żywą wyobraźnią, skłonnością do
naśladownictwa jak również brakiem zdolności do dłuższego skupienia uwagi. Metody pracy
z dziećmi na zajęciach ruchowych winny sprzyjać rozwojowi dziecka w sferze poznawczej,
motorycznej i emocjonalnej, winny nawiązywać do jego możliwości i potrzeb. Kryterium
ułatwiającym dobór właściwych metod pracy winna być wiedza nauczyciela o
prawidłowościach rozwojowych oraz o odchyleniach w rozwoju motorycznym,
emocjonalnym i psychicznym dzieci w wieku od 3 do 7 lat. W pracy z dziećmi w przedszkolu
należy stosować różne metody dla pełnej realizacji programu, takie jak: metody odtwórcze i
twórcze.
METODY ODTWÓRCZE
Metody te polegają na posługiwaniu się pokazem zademonstrowanych przez
nauczyciela lub wybranego ucznia bądź na odwoływaniu się do pamięci ćwiczącego, który
wcześniej obserwował różne czynności ludzi, zwierząt, przedmiotów martwych (np.
zabawek). Dziecko musi przetransportować słowa na obraz ruchu powstający w jego
wyobraźni, wysłać do efektów polecenie wykonania odpowiedniego ruchu, a następnie
zweryfikować, czy wykonywany ruch odpowiada wymaganiom nauczyciela. Do metod
odtwórczych należą:
1) Metoda zabawowo – naśladowcza.
W zajęciach ruchowych prowadzonych tą metodą dziecko uczy się ilustrowania
ruchem jakiejś treści. Uwaga dziecka skupia się najczęściej na zjawiskach i przedmiotach
będących w ruchu. Ruchy wykonywane przez dziecko nie muszą być dokładnym
odtworzeniem zaobserwowanych czynności i zjawisk. Trzeba dać dzieciom dużo swobody,
nie hamować ich inicjatywy i fantazji.
2) Metoda bezpośredniej celowości ruchu (zadaniowa).
Metoda ta polega na wyrozumowanym zestawieniu odpowiednio dobranej pozycji
wyjściowej z przemyślanym przebiegiem ruchu wykonanym z przyborem lub bez niego.
Repertuar zadań obejmuje ruch proste, łatwe i zrozumiałe, nie wymagające długich
wyjaśnień. Są to ruchy przemyślane i wymuszają na wykonawcy projektowy przebieg ruchu i
efekt zadania.
3)Metoda ścisła.
Metoda ta polega na ruchu odwzorowanym z pokazu lub wykonanym na podstawie
słownego ujęcia ruchu. Ćwiczenia są wykonywane jednocześnie przez wszystkich
ćwiczących na komendę lub w podanym rytmie. Stosując metodę ścisłą nie ma właściwej
atmosfery radości i swobody ruchowego wyżycia się na zajęciach.
CHARAKTERYSTYKA METOD TWÓRCZYCH
Spośród tej grupy metod zachęca się do wprowadzenia opowieści ruchowej,
gimnastyki twórczej R. Labana, K. Orffa, gimnastyki rytmicznej A. i M. Kniessów oraz ruchu
rozwijającego W. Sherborn. W metodach twórczych odchodzi się od komend,
stereotypowych kolumn ćwiczebnych, a wprowadza się przyjemny nastrój sprzyjający
twórczości, często stosuje się muzykę, przybory, przyrządy, pracę z partnerem i w grupie oraz
różne formy aktywizacji ruchowej (pantomima, improwizacje ruchowe, inscenizacja,
groteska, sceny dramatyczne, ćwiczenia muzyczno – ruchowe, itp.). Nauczyciel wymagający
od swych wychowanków kreatywności, sam musi się wykazać tą cechą, tworząc coraz to
nowe pomysły zadań ruchowych stosownych do właściwości wieku, warunków pracy i
temperamentu swych podopiecznych oraz wykorzystując regionalne formy kultury muzyczno
– ruchowej, zabaw, zwyczajów i obyczajów.
1) Metoda opowieści ruchowej
Metoda opowieści ruchowej polega na tym, że nauczyciel, poprzez odpowiedni
dobór tematu wymyślonego przez siebie opowiadania, działa na wyobraźnię dziecka
skłaniając je do odtwarzania ruchem treści opowiadania. Opowieść powinna być tak
sformułowana, aby jej obraz ruchowy odpowiadał zasadzie wszechstronności, tj. aby
angażując wyobraźnię dziecka usprawniał wszystkie główne grupy mięśniowe oraz narządy
wewnętrzne (głównie układy krążenia i oddychania). Powinien tu występować ruch o różnym
charakterze np. bieg, skoki, rzuty, czworakowanie, pełzanie, ciągnięcie, pchanie, noszenie itp.
Metoda opowieści ruchowej sprzyja rozwojowi fantazji, która w życiu dziecka, odgrywa
dominującą rolę; fantazja bowiem może pobudzać i utrzymać dziecko w ruchu, wywołać
przeróżne obrazy. Metoda ta wymaga jednak od nauczyciela dobrego, starannego
przygotowania i zrozumienia, że stosowane opowiadanie w czasie trwania zajęć jest tylko
środkiem do odtworzenia przez dzieci poprawnego ruchu. Układ opowiadania zatem musi
opierać się na zasadach wszechstronności ruchu, stopniowania wysiłku i zmienności pracy
mięśniowej. Metoda ta najbardziej nadaje się do prowadzenia zajęć z młodszymi grupami
dzieci.
2) Gimnastyka twórcza Rudolfa Labana.
Twórcą tej metody jest R. Laban, a w Polsce spopularyzował ją W. Gniewkowski.
Gimnastyka twórcza jest protestem przeciwko tradycyjnej gimnastyce uprawianej „na
komendę”, w stereotypowej kolumnie ćwiczebnej. Metoda ta (nazwana także metodą
improwizacji ruchowej) daje nauczycielowi dużą swobodę wyboru zadań ruchowych. W
metodzie uwzględnia się łączenie ruchu z muzyką i rytmem, i dlatego często przy jej
realizacji zadań wykorzystuje się instrumenty perkusyjne. Każdy ćwiczący wykonuje zadanie
ruchowe na swój sposób i wobec tego pokaz wykonania jest zbędny. Należy tylko ćwiczącym
wyjaśnić, co mają robić, natomiast sposób wykonania zależy od ich inwencji twórczej,
pomysłowości fantazji oraz doświadczeń ruchowych

Program wychowawczy

PROGRAM ZOSTAŁ OPRACOWANY PRZEZ ZESPÓŁ NAUCZYCIELI I RODZICÓW:
E. Celińska- Walendowicz, E. Michalak, H. Potyra-Leśniak, M. Gawdzik,
W. Marczuk, A. Bednarczyk, A. Kowalczyk, W. Socha vel Głaz, A. Dąbrowska,
M. Szustkowska, E. Furmaniak, P. Rudnicki, K. Sprzączak, M. Zamyłko

I. Wstęp
Wychowanie dziecka rozpoczyna się w domu rodzinnym. Przedszkole nie może w wychowaniu rodziny zastąpić, ale może i powinno to wychowanie kontynuować i je ukierunkowywać, wspomagając rodziców w ich pracy wychowawczej.
Przedszkole jako instytucja wychowująca uczy dzieci norm i zasad postępowania oraz kształtuje u nich określone postawy moralne. Nauczyciel wychowawca bierze czynny udział w kształtowaniu osobowości dziecka przygotowując je do samodzielności, do dokonywania właściwych wyborów, odróżniania dobra od zła, ucząc rozwiązywania konfliktów, współżycia z innymi ludźmi.
Praca wychowawcza przedszkola to nie tylko zajęcia dydaktyczne i jednorazowe akcje, ale przede wszystkim codzienne działania, zabawy, wspólne bycie razem   zmierzające do wykształcenia u dziecka umiejętności dobrego funkcjonowania w społeczeństwie.

II. Podstawa prawna
1. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Powszechna Deklaracja Praw Człowieka.
3. Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz.2572 z późn. zm.).
4. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2008 r. w sprawie podstawy programowej, wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz.U. z 2009 r. Nr 4, poz. 107).
5. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 czerwca 2009 r. w sprawie dopuszczania do użytku w szkole programów wychowania przedszkolnego i programów nauczania oraz dopuszczania do użytku podręczników (Dz.U. Nr 89, poz. 730).
6. Statut Przedszkola.

III. Charakterystyka programu
Program zawiera cele, które ukierunkowują działalność nauczyciela oraz wspomagają kształtowanie prawidłowych postaw funkcjonowania dzieci w grupie w oparciu o wzmocnienia pozytywne.
Program wychowawczy jest zgodny z podstawą programową wychowania przedszkolnego i zawarty jest w następujących obszarach:
Kształtowanie umiejętności społecznych dzieci: porozumiewanie się z dorosłymi i dziećmi, zgodne funkcjonowanie w zabawie i sytuacjach zadaniowych (1).
Kształtowanie czynności samoobsługowych, nawyków higienicznych i kulturalnych. Wdrażanie dzieci do utrzymywania ładu i porządku (2).
Wdrażanie dzieci do dbałości o bezpieczeństwo własne oraz innych (6.)
Wychowanie do poszanowania roślin i zwierząt (12).
Wychowanie rodzinne, obywatelskie i patriotyczne (15).

IV. Warunki realizacji
1. Programem wychowawczym objęte są dzieci przedszkolne.
2. Zadania wychowawcze będą realizowane w sposób ciągły przez wszystkich nauczycieli poprzez odpowiedni dobór metod i form pracy, literaturę, pomoce dydaktyczne oraz stosowanie środków wychowawczych wzmacniających pozytywne zachowania dzieci.
3. Społeczność przedszkolną jako formę współpracy stanowią dzieci, ich rodzice (prawni opiekunowie) oraz wszyscy pracownicy przedszkola współpracujący w atmosferze wzajemnego zrozumienia i szacunku w podejmowaniu i realizowaniu wyznaczonych zadań.
4. Nauczyciele będą współpracować z rodziną dziecka w celu ujednolicenia oddziaływań wychowawczych.
5. Dzieci zaangażują się we wspólne tworzenie i przestrzeganie  Kodeksu przedszkolaka.
6. Pracownicy niepedagogiczni będą wspierać działania nauczycieli.

V. Cele ogólne:
kształtowanie u dzieci pozytywnych wzorców zachowań;
usystematyzowanie pracy wychowawczej przedszkola w oparciu o spójne działania rodziców, nauczycieli i personelu pomocniczego  placówki;
wyrabianie u dzieci wrażliwości na potrzeby drugiego człowieka, życzliwości i odpowiedzialności za siebie i innych;

VI. Cele szczegółowe:
Kształtowanie prawidłowych postaw funkcjonowania w grupie w oparciu o wzmocnienia pozytywne.
Kształtowanie umiejętności zabawy i pracy w grupie w trakcie zajęć samorzutnych i zorganizowanych w przedszkolu i poza budynkiem przedszkolnym.
Kształtowanie czynności samoobsługowych i nawyków higienicznych, kulturalnych.
Kształcenie umiejętności rozwiązywania konfliktów.
Rozwijanie umiejętności współdziałania w małych zespołach.
Uczenie wzajemnej tolerancji, akceptacji, zrozumienia potrzeb i odrębności drugiego człowieka oraz rodziny; rozwijanie empatii.
Wprowadzenie dziecka w świat wartości uniwersalnych: dobro, prawda, miłość, piękno, patriotyzm.
Kształtowanie poczucia przynależności do wspólnoty   małej i dużej ojczyzny oraz tożsamości narodowej i regionalnej.
Kształtowanie zachowań przyjaznych środowisku przyrodniczemu np. segregacja odpadów.
Wspieranie rodziców w ich działaniach wychowawczych.

VII. Formy realizacji
zabawy integracyjne, tematyczne, dydaktyczne, konstrukcyjne, ruchowe,
formy teatralne, literackie, muzyczne,
wystawka prac dziecięcych,
zajęcia otwarte dla rodziców,
kronika przedszkolna,
uroczystości,
spotkania,
konkursy,
koncerty,
publikacje,
przedsięwzięcia, akcje, np. ekologiczne, prozdrowotne,
spacery, wycieczki,
prace porządkowe,
filmy,
czynności samoobsługowe.

VIII. Metody:
Wg W. Okonia:
metody podające (asymilacji wiedzy) – uczenie się przez przyswajanie:  pogadanka,  dyskusja,   wykład, praca z książką;
metody problemowe (samodzielnego dochodzenia do wiedzy) – uczenie się przez odkrywanie; gry dydaktyczne; metody aktywizujące;
metody waloryzacyjne   uczenie się przez przeżywanie; metody impresyjne (uczestnictwo w odpowiednio eksponowanych wartościach np. oglądanie obrazów,
uczestnictwo w koncercie) metody ekspresyjne (dzieci wytwarzają lub odtwarzają określone wartości np. granie na instrumentach);
metody praktyczne   uczenie się przez działanie; metody ćwiczebne, metody realizacji zadań wytwórczych.

 

 

Aktywne słuchanie muzyki wg. Batii Strauss

Opis zasad innowacji pedagogicznej

Muzyka wyzwala w dziecku siły,
które w innej sytuacji nie mogłyby się rozwijać Carl Orff

I. Wstęp
W każdym okresie życia człowieka obecna jest muzyka, ale zajmuje ona różne miejsce, może pełnić odmienne funkcje. Rozwój muzyczny ujawnia się bardzo wcześnie. Już w  okresie życia płodowego dziecko przejawia pierwsze reakcje na bodźce akustyczne i muzykę. U każdego dziecka przebiega on w odmienny sposób, ujawniając ogromne różnice indywidualne. Stąd tak bardzo ważne  jest aby, rodzice  a później nauczyciele potrafili organizować kontakt dziecka z muzyką, dostarczając mu bodźców stymulujących rozwój ruchu i wrażliwość  muzyczną.
Dźwięk muzyczny wywołuje różne reakcje emocjonalne u odbiorców. Przenika  poprzez narząd słuchu do wyobraźni i świadomości człowieka. Wyobraźnia zaś stymuluje aktywność jednostki. Stawiając dziecku różne zadania słuchowe do wykonania,  kierując jego uwagę na nowe obiekty, dźwięki, odgłosy, wytwarzamy w dziecku potrzebę poszukiwania nowych doznań. Biorąc pod uwagę indywidualny zasób doświadczeń, każdy może inaczej odbierać i rozumieć ten sam utwór muzyczny. Dlatego należy jak najwcześniej pobudzać wyobraźnię muzyczną dziecka dostarczając  mu różnorodnych bodźców, wzbogacając jego doświadczenie.
Ćwiczenia wrażliwości  muzycznej mogą przybierać bardzo różną postać: np. po usłyszeniu serii dźwięków dzieci wyobrażają sobie czynności wykonywane przez ludzi czy zwierzęta. Innym razem ilustrują wydarzenia za pomocą dźwięków, naśladują odgłosy przyrody, ilustrują muzyczne zachowania różnych postaci. Bardzo ważne jest, aby w ćwiczeniach pobudzających wyobraźnię muzyczną dziecka
wykorzystać nie tylko śpiew, taniec i instrumentację, ale także naturalne odgłosy, szumy i stuki. Są one maluchowi najbliższe, stanowią bowiem świat jego pierwszych akustyczno-muzycznych doznań-są muzyką,
która mieszka wśród nas.
Kontakt z muzyką jest dla dziecka źródłem twórczych poczynań, różnorodnych  poszukiwań, stymuluje dziecko do samo wyrażania się ( np. w tańcu, śpiewie). Poprzez kontakt z muzyką rozwijają się u dziecka dodatnie cechy charakteru, zdolności poznawcze, a cała osobowość kształtowana jest harmonijnie i wielostronnie. Przeżycia estetyczne czynią człowieka wrażliwym na różne przejawy życia oraz inspirują do nowego spojrzenia na świat. Muzyka ćwiczy i wspomaga zmysły, prowadząc do współdziałania pomiędzy słyszeniem, widzeniem i dotykiem. Istnieje duża zależność rozwoju aktywności zabawowej dziecka od poziomu i ilości prowadzonych w przedszkolu zabaw i zajęć muzycznych.
Niezaprzeczalne są wartości wychowawcze muzyki: kształtowanie kultury muzycznej, rozwijanie umiejętności słuchania, rozumienie własnych emocji, poznawanie obyczajów i warunków życia; rozbudzanie zainteresowań i sympatii do ludzi, kształtowanie umiejętności wypowiadania się, odczuwania piękna, rozwijanie poczucia więzi grupowej, samodzielności itp.
Reasumując kontakt dziecka z muzyką umożliwia rozwój pełni człowieczeństwa, a ponadto pobudza i rozwija  różnorodne zdolności umysłowe, emocjonalne i praktyczne.
Metoda aktywnego słuchania muzyki została stworzona przez Batii  Strauss, która propagowała muzykę klasyczną oraz ludową różnych krajów. Przez aktywne słuchanie muzyki  metoda Batii Strauss pozwala na przybliżenie dzieciom muzyki klasycznej. Dzieci aktywnie słuchają to znaczy do  słuchanego utworu wykonują proste ruchy, gesty, pląsy  proponowane przez nauczyciela. W przypadku dzieci młodszych są to proste ruchy ilustracyjne, krótkie opowiadania związane z każdym utworem muzycznym. W trakcie  aktywnego słuchania muzyki dzieci mimowolnie poznają strukturę utworu muzycznego,  poprzez różnicowanie jego części, powtarzanie elementów. Zabawy rytmiczne są pierwszym etapem przygotowującym do wprowadzenia instrumentów perkusyjnych.
Widząc potrzebę pogłębiania edukacji muzycznej naszych dzieci postanowiłyśmy pracę  metodę  Batii Strauss wprowadzić do systematycznych działań przedszkola. Innowacja obejmuje  wszystkie grupy przedszkolne. Metoda aktywnego słuchania muzyki będzie realizowana przez zespół przedszkolny jako cykl zajęć edukacyjnych, co najmniej  dwa razy w miesiącu przez cały rok szkolny. Ćwiczenia muzyczne będą dotyczyły wybranych zajęć edukacyjnych w ramach podstawy programowej, poszerzając ją o treści zawarte w innowacji. W grupach młodszych  nauczyciel wymyśla historyjkę – opowiadanie do danej muzyki ilustrując ją gestami, w ten sposób zachęca dzieci do słuchania utworów muzyki poważnej. Następnie dzieci bawią się ruchem przy muzyce ilustrując gestami treść opowiadania. W kolejnych etapach nauczycielka proponuje dzieciom kierowane zabawy ruchowe. Przedszkolaki starają się naśladować ruchy nauczyciela. W ten sposób aktywnie przeżywają muzykę klasyczną. W grupach starszych przy wprowadzaniu utworu powtarza się wyżej wymienione etapy. Następnie dochodzi instrumentacja utworu. W tym momencie dzieci wczuwają się w rolę profesjonalnych muzyków a nauczyciel pełni role dyrygenta. Kolejnym stopniem wtajemniczenia jest układanie tańca do słuchanej muzyki. Na zakończenie pracy z utworem tylko w grupach najstarszych rozmawiamy z dziećmi o muzyce. Podczas pracy z
utworem nauczyciel nie może ominąć żadnego z etapów aktywnego słuchania muzyki. Tylko systematyczna praca może przynieść oczekiwane efekty.

II.  Cele innowacji
ogólne:
rozwijanie umiejętności słuchania muzyki klasycznej
rozwijanie umiejętności wyrażania muzyki za pomocą elementów nowatorskiej metody Batti Strauss
poznawanie struktury utworu muzycznego, rozpoznawanie zmian w muzyce
rozwijanie umiejętności rozpoznawania i nazywania instrumentów muzycznych
kształtowanie koordynacji wzrokowo- ruchowo- słuchowej podczas ruchowej i instrumentalnej inscenizacji do melodii
doskonalenie percepcji słuchowej dzieci
kształtowanie umiejętności wypowiadania się
kształtowanie wrażliwości estetycznej dzieci
rozwijanie samodzielności dzieci
rozwijanie poczucia więzi grupowej
szczegółowe:
poznawanie utworów muzyki klasycznej
wdrażanie do słuchania w skupieniu muzyki poważnej
kształcenie umiejętności dostrzegania zmian tempa, dynamiki oraz wysokości dźwięku w muzyce
kształcenie umiejętności ilustrowania  muzyki ruchem, gestem i grą
rozwijanie orientacji w schemacie ciała i przestrzeni
rozwijanie umiejętności estetycznego i rytmicznego poruszania się przy muzyce
kształcenie wyobraźni dźwiękowej przez grę na instrumentach
kształtowanie umiejętności wykorzystania naturalnych efektów perkusyjnych (np. klaskanie, tupanie, stukanie) do akompaniamentu podczas słuchania muzyki
rozwijanie umiejętności tworzenia akompaniamentu do muzyki poważnej na instrumentach perkusyjnych ( tworzenia orkiestry)
rozwijanie aktywności twórczej dziecka i nauczyciela poprzez improwizacje ruchowe
rozwijanie  umiejętności skupiania uwagi i współpracy z osobą prowadzącą
rozwijanie pamięci muzycznej
kształcenie prawidłowej wymowy oraz sprawności manualnej
doskonalenie umiejętności dokonywania analizy i syntezy utworu muzycznego
rozwijanie umiejętności tworzenia prac plastycznych inspirowanych słuchaną muzyką
wdrażanie do podejmowania indywidualnych działań, przezwyciężania lęku, nieśmiałości
wzmacnianie poczucia własnej wartości
rozwijanie umiejętności zabawy oraz współpracy w parach i grupie
wdrażanie do wesołej i zgodnej zabawy
rozwijanie umiejętności czekania na swoją kolej

III. Etapy pracy z utworem:

1. Fabularyzowanie muzyki połączone z prostymi ruchami rytmicznymi.
2. Realizacja w tańcu
3. Gra na instrumentach
4. Połączenie tańca z instrumentacją
5. Mówienie o muzyce

Pracę z utworem muzycznym zaczynamy od fabularyzowania muzyki. Tekst fabularyzacji nie musi być ambitny. Powinien jednak być poprzedzony wprowadzeniem i poparty prostymi gestami, krótkimi opowiadaniami związanymi z każdym utworem muzycznym. Dzieci  wykonują proste ruchy rytmiczne siedząc  lub proste ruchy taneczne proponowane przez nauczyciela. To wszystko, a przede wszystkim towarzysząca muzyka sprawiają, że dzieci doskonale się przy nim bawią i poznają utwór muzyczny.
Dalszy etap realizacji to taniec. Proste ruchy taneczne można wykonywać już w grupach młodszych, w starszych grupach może być on wykonywany solo, w parach, w kole z użyciem rekwizytów lub bez nich. Następny etap pracy z muzyką to powtórzenia fabularyzacji utworu i wprowadzenie instrumentów muzycznych, zwłaszcza samodzielnie wykonanych. Sposób wydobywania i grania na instrumentach nauczyciel dyrygent pokazuje dzieciom bez instrumentów z wyraźnym i synchronicznym sygnałem ( dziecko ma szansę wyobrazić sobie dźwięk, konsekwencje wydobycia, jak i umiejscowienia go w utworze)- jest to analiza dźwiękowa utworu . Następnie dzieci grają  na instrumentach  tworząc  orkiestrę- ten etap realizowany jest w grupach starszych. Kolejnym etapem może być taniec połączony z instrumentacją. Wymaga on wysokiego opanowania umiejętności koordynacji ruchowo- słuchowo-wzrokowej, dlatego może być realizowany tylko w grupach starszych.
Zajęcia z aktywnego słuchania nie przypominają tresury, nie nużą mimo wielokrotnego powtarzania. Te same dzieci chcą wielokrotnie doświadczać- słuchać- tego samego utworu, ponieważ za każdym razem mogą być w innej roli, grać na innym instrumencie, mieć nowy rekwizyt czy partnera w tańcu. Sprzyja temu atmosfera panująca na zajęciach , to muzyka jest dla dzieci, a nie one dla muzyki. Aktywne słuchanie ma na celu przybliżenie muzyki klasycznej, uwrażliwienie na nią, ale możliwe jest to tylko wtedy gdy obcowanie z utworem będzie dawać dzieciom radość.  W pracy z dziećmi tą metodą ważna jest rola nauczyciela, który powinien dbać o to aby opowiadanie było integralną częścią utworu muzycznego. Dzieci powinny siedzieć w kręgu, aby nauczyciel mógł łatwo obserwować dzieci i korygować błędy, zaś ruchy prowadzącego, zwłaszcza jego mimika powinny być wyraźna i jednoznaczna. W czasie publicznych występów dzieci nauczyciel może pełnić rolę dyrygenta, skoro zawodowi muzycy potrzebują go , to dlaczego odmówić pomocy dzieciom podczas występu.
Metoda daje możliwość:
dzieciom:
– uczestniczenia w utworze
– przeniknięcia do struktury całego utworu, a w konsekwencji jego radosny i rozumny odbiór
– odczucia i przeżycia radości wspólnoty tworzenia, dostępnej jak by się mogło tylko artystom
– możliwość wystąpienia w roli współwykonawcy lub dyrygenta
– swobody w zmianie ról, jakie mają pełnić dzieci w danym utworze muzycznym
– kształcenie wyobraźni dźwiękowej
– atrakcyjność utworu mimo wielokrotnego słuchania

nauczycielowi:

– stosunkowo krótki czas osiągania zamierzonego celu
– wskazywanie w sposób niewerbalny na różne elementy dzieła muzycznego: formę, tempo, rytm, dynamikę, barwę.
– zintegrowane słuchanie, granie, tańczenie i śpiewanie z elementami pantominy, dramy, różnych form plastycznych
– możliwość stosowania przez nauczycieli z mniejszym doświadczeniem muzycznym

IV. Wykorzystanie metody w praktyce:

W praktyce nauczyciele realizują następujące utwory muzyczne:
I. Opracowania Batii Strauss:

1. Contry Dance- J.F.Haendel
2. Fiesta Aymara- mel. ludowa-Argentyna
3. Galop   D. Kabalewski
4. Taniec węgierski- J. Brahms
5. Polka Italiano- S.Rachmaninow
6. Le Basque- ar. J Galway
7. Pizzicato- L. Delibes
8. Marsz turecki- L. van Beethoven
9. Marsz Radeckiego- J. Strauss
10. Moment Musicale- Fr. Schubert

II. Opracowania uzupełniające:

11.  Oh Shwalow- zabawa przy muzyce- oprac.Teresa Oleszko
12.  Specknerin- instrumentacja- oprac. Lenka Pospisilowa
13.  Czardasz- zabawa z pałeczkami- oprac. Anna Nowińska
14.  Woreczki z dzwoneczkami   zabawa przy muzyce- oprac. Anna Nowińska
15.  Bravado- instrumentacja- oprac. Beata Kubiak

V. Spodziewane efekty po realizacji innowacji:

potrafią bawić się przy muzyce
ilustrują muzykę ruchem
dostrzegają zmiany dynamiki, tempa i wysokości dźwięku utworu muzycznego
wyrażają w/w zmiany pląsając, tańcząc lub grając
tworzą muzykę korzystając z instrumentów perkusyjnych lub własnoręcznie wykonanych
dzieci znają profesjonalne instrumenty perkusyjne, potrafią na nich grać
w skupieniu słuchają muzyki klasycznej
potrafią wspólnie z kolegami podejmować i realizować różne działania
zgodnie współpracują w grupie

VI. Ewaluacja

W czasie trwania innowacji będzie prowadzona dokumentacja na podstawie której będzie można podsumować wyniki dotyczące realizacji założonych celów.
Zespół nauczycieli opracowuje arkusz obserwacji dostosowany  do grupy wiekowej. Obserwacja prowadzona jest po opracowaniu trzech dowolnie wybranych przez nauczycielkę utworów.
Na koniec roku szkolnego zespoły robocze opracowują kwestionariusz wywiadu z rodzicami, którego wyniki przedstawiają na radzie końcowej
Miernikiem jakości innowacji metodycznej będą publiczne występy  dzieci dla rodziców oraz zaproszonych gości.  Do dokumentacji nauczyciele dołączają  scenariusz imprezy, uroczystości lub zajęć.

Celem zajęć metoda Batii Strauss jest wypowiadanie się dzieci głosem, ruchem, muzyką. Dziecko tworzy z własnej inicjatywy i potrzeby. Stawianie dziecku konkretnych zadań dotyczących
różnych form działalności muzycznej umożliwia wspieranie rozwoju i dziecięcej twórczości.